Skip to content. Skip to navigation
Personal tools
Sections

Κεντρική Ἐναρκτήριος Ὁμιλία Τοῦ Σεβασμιωτάτου Ἀρχιεπισκόπου κ. Δημητρίου τῆς 42ας Κληρικολαϊκῆς Συνελεύσεώς

Document Actions
  • 7 Ιουλίου 2014

    Ἡ  Ὀρθόδοξη Χριστιανική Οἰκογένεια:

    Κατοικητήριο τοῦ Χριστοῦ καί Μαρτυρία

    τοῦ Εὐαγγελίου Του

    ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΕΝΑΡΚΤΗΡΙΟΣ ΟΜΙΛΙΑ

    ΤΟΥ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ

    ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΜΕΡΙΚΗΣ Κ. ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

    ΔΕΥΤΕΡΑ, 7 ΙΟΥΛΙΟΥ 2014

    42α ΚΛΗΡΙΚΟΛΑΪΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ

    Philadelphia, PA

     

     

    ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΕΝΑΡΚΤΗΡΙΟΣ ΟΜΙΛΙΑ

    Α

    «Εὐλογητός ὁ Θεός καί πατήρ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὁ εὐλογήσας ἡμᾶς ἐν πάσῃ εὐλογίᾳ πνευματικῇ.» (Ἐφεσ. 1:3)

    Αὐτοί οἱ εἰσαγωγικοί λόγοι τῆς Ἐπιστολῆς τοῦ Ἀποστόλου Παύλου πρός Ἐφεσίους ἔχουν πλήρη ἐφαρμογή στίς ἡμέρες μας. Καθώς ἀνοίγουμε ἐπισήμως τίς πύλες τῆς 42ας Κληρικολαϊκῆς Συνελεύσεώς μας, αἰσθανόμεθα πλουσίως εὐλογημένοι ἀπό τόν Θεό σέ ὅλα τά ἐπίπεδα. Γι’ αὐτό καί Τόν δοξάζουμε, Τόν εὐλογοῦμε, Τόν εὐχαριστοῦμε καί ἐμπιστευόμεθα τήν Συνέλευση αὐτή στήν ἀκατανίκητη  προστασία Του, τήν ἀπεριόριστη ἀγάπη Του καί τήν ἀνυπέρβλητη σοφία Του.

    Σεβασμιώτατοι Μητροπολίτες κ.κ. Ἀθηναγόρα, Βελγίου καί Στέφανε, Καλλιουπόλεως καί Μαδύτου, ἱερώτατοι ἐκπρόσωποι τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου μας,

    Σεβασμιώτατοι Μητροπολίτες τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς μας καί ἐκλεκτά μέλη τῆς Ἐπαρχιακῆς Συνόδου μας, Μητροπολίτες Σικάγου, κ. Ἰάκωβε, Βοστώνης κ. Μεθόδιε, Ντένβερ κ. Ἠσαΐα, Ἀτλάντας κ. Ἀλέξιε, Ντητρόϊτ κ. Νικόλαε, Πιτσβούργου κ. Σάββα, Ἁγίου Φραγκίσκου κ. Γεράσιμε καί Νέας Ἰερσέης, κ. Εὐάγγελε, Θεοφιλέστατε Ἐπίσκοπε Φασιανῆς, κ. Ἀντώνιε, Μωκησσοῦ, κ. Δημήτριε καί Ζήλων, κ. Σεβαστιανέ,

    Αἰδεσιμολογιώτατοι Πρεσβύτεροι καί Ὁσιολογιώτατοι Διάκονοι,

    Ἐντιμότατε Δήμαρχε Πόλεως Φιλαδελφείας,

    Ἐξοχώτατοι Γερουσιαστά καί Μέλος τοῦ Κογκρέσου,

    Ἐξοχώτατοι Διπλωμάτες,

    Ἐντιμότατε Ἀντιπρόεδρε καί μέλη τοῦ Ἀρχιεπισκοπικοῦ Συμβουλίου,

    Ἐντιμοτάτη Πρόεδρος τῆς Ἐθνικῆς Φιλοπτώχου,

    Πρόεδροι τῶν μεγάλων ὀργανώσεων Ἡγεσίας τῶν 100, Κληροδοτήματος Πίστεως καί ΑΧΕΠΑ,

    Ἐθνικέ Διοικητά καί Ἄρχοντες τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου μας,

    Κοσμήτορες τοῦ Ἑλληνικοῦ Κολλεγίου καί τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Τιμίου Σταυροῦ,

    Ἀρχιεπισκοπικό Συμβούλιο Πρεσβυτέρων,

    Ἀδελφότης Πρεσβυτερῶν,

    Ἀδελφότης Συνταξιούχων Κληρικῶν,

    Ἐπίτροποι τοῦ Οἴκου Εὐγηρίας Ἅγιος Μιχαήλ,

    Ἐπίτροποι τῆς Ἀκαδημίας Ἁγίου Βασιλείου,

    Ἐπίτροποι τοῦ Ἐθνικοῦ Προσκυνήματος Ἁγίου Φωτίου,

    Ἐντιμότατοι ἀξιωματοῦχοι τῶν κυρίων ὀργανώσεων τῆς Ὁμογενείας μας,

    Ἐπίτιμοι καλεσμένοι,

    Προσφιλεῖς ἀδελφοί καί ἀδελφές, μέλη τῆς 42ας Κληρικολαϊκῆς Συνελεύσεως, ἐκπρόσωποι τῶν δυναμικῶν ἐνοριῶν μας,

    Θερμότατα σᾶς χαιρετῶ καί ἔχω τήν μεγάλη τιμή καί χαρά νά σᾶς καλωσορίσω καί νά σᾶς μεταφέρω τίς ὁλοκάρδιες πατρικές εὐλογίες καί τήν βαθύτατη ἀγάπη τῆς Αὐτοῦ Παναγιότητος τοῦ Οἰκουμενικοῦ μας Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου. Ὁ ἴδιος εὑρίσκεται ἐν μέσῳ ἡμῶν ἐν πνεύματι, προσφέροντας στόν Χριστό τίς πατριαρχικές προσευχές του γιά ἄφθονες εὐλογίες τοῦ Θεοῦ ἐπί τῆς Συνελεύσεώς μας.

    Ἀναγνωρίζουμε μέ εὐγνωμοσύνη τήν παρουσία τῶν δύο ἐκλεκτῶν Ἀδελφῶν Ἱεραρχῶν, οἱ ὁποῖοι ταξίδευσαν ἀπό πολύ μακρυά γιά νά εἶναι μαζί μας ὡς ἐκπρόσωποι τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου μας.

    Ἀναγνωρίζουμε μέ εὐγνωμοσύνη τούς εὐγενεῖς κόπους καί τίς συστηματικές ἐργασίες τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Νέας Ἰερσέης κ. Εὐαγγέλου, τῶν Συν-προέδρων κ. Μιχαήλ Καρλούτσου [Michael Karloutsos] καί κας. Ἀναστασίας Μάϊκολς [Anastasia Michaels]  καί τῶν ἀνθρώπων αὐτῆς τῆς Μητροπόλεως, οἱ ὁποῖοι ὡς οἰκοδεσπότες τῆς ἐφετεινῆς Συνελεύσεώς μας ἐργάσθησαν ἡμέρα καί νύκτα μέ ἐντυπωσιακή ἀποτελεσματικότητα καί ἁρμονική συνεργασία μέ τό προσωπικό τῆς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς μας γιά τήν προετοιμασία τῆς Συνελεύσεως.

    Μεγάλη εὐλογία τοῦ Θεοῦ ἀποτελεῖ τό κεντρικό θέμα αὐτῆς τῆς 42ας Κληρικολαϊκῆς Συνελεύσεως τῆς Ἐκκλησίας μας: Ὀρθόδοξη Οἰκογένεια: Κατοικητήριο τοῦ Χριστοῦ καί Μαρτυρία τοῦ Εὐαγγελίου Του. Πρόκειται περί θέματος ζωτικῆς σημασίας γιά μᾶς, ὄχι μόνον ὡς Ἐκκλησίας ἀλλά καί ὡς μελῶν τῆς συγχρόνου Ἀμερικανικῆς κοινωνίας, θέμα τό ὁποῖο χρήζει ἐνδελεχοῦς διερευνήσεως μέ σκοπό τήν ἀνάληψη δράσεως. Ἀλλά, πρίν προχωρήσω στή διατύπωση ὁρισμένων σκέψεων καί ὑποβολή προτάσεων σχετικῶν πρός τό θέμα αὐτό, ἐπιτρέψατέ μου νά ἀναφερθῶ συντόμως σέ μερικά σημαντικά γεγονότα καί ὁρισμένα στατιστικά στοιχεῖα τά ὁποῖα ἀφοροῦν στήν περίοδο τῶν δύο ἐτῶν μεταξύ τῆς τελευταίας Συνελεύσεώς μας στήν πόλη Phoenix, Arizona, τό ἔτος 2012 καί τῆς παρούσης Συνελεύσεως.

    Β

    1.         Κατά τήν διάρκεια τῶν παρελθόντων δύο ἐτῶν, εἴχαμε τήν χαρά νά βιώσουμε τήν συνέχιση δραστηριοτήτων σχετικῶν μέ τήν κατασκευή, ἀνακαίνιση, ἐπέκταση, ἐγκαινιασμό καί καθαγιασμό Ἐκκλησιῶν, κοινοτικῶν κέντρων καί σχολικῶν κτιρίων σέ ἀρκετές ἐκ τῶν ἐνοριῶν μας ἀνά τήν Ἐπικράτεια. Σέ ὁρισμένες περιπτώσεις, ἡ κατασκευή ἐντυπωσιακῶν Ἐκκλησιῶν μετά συνδεδεμένων κοινοτικῶν χώρων καί σχολικῶν ἐγκαταστάσεων, ὁλοκληρώθηκε ἐντός χρόνου ρεκόρ δύο ἤ τριῶν ἐτῶν, καί μάλιστα χωρίς νά ἀφήσῃ χρέος.

    2.         Στήν περίοδο μετά τήν τελευταία Κληρικολαϊκή Συνέλευση τοῦ 2012, 44 ἄτομα ἐχειροτονήθησαν Διάκονοι. Ἐξ αὐτῶν, 15 προῆλθαν ἐκ τοῦ εἰδικοῦ προγράμματος Διακόνων τό ὁποῖον ἐθεσπίσθη ὑπό τῆς Ἱερᾶς Ἐπαρχιακῆς μας Συνόδου μέ στόχο τήν διευκόλυνση τῆς χειροτονίας σέ διάκονο ἀτόμων γιά τήν κάλυψη τῶν συνεχῶς αὐξανομένων ἀναγκῶν ἐνοριῶν τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς.

    Κατά τήν ἴδια χρονική περίοδο, 30 Διάκονοι ἐχειροτονήθησαν Πρεσβύτεροι, 11 συνολικά κληρικοί εἰσῆλθαν στίς τάξεις τῆς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀμερικῆς προερχόμενοι ἐξ ἄλλων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν καί δικαιοδοσιῶν, ἐνῶ 4 ἀποδεσμεύθησαν. Ἐπιπλέον, 16 ἐκ τῶν ἱερέων μας ἀποσύρθηκαν ἐπισήμως ἐκ τῆς ἐνεργοῦ ὑπηρεσίας, ἀλλά ὁρισμένοι ἐκ τῶν ἀφοσιωμένων αὐτῶν κληρικῶν ἐξακολουθοῦν νά ὑπηρετοῦν ὑπό κάποιαν ἰδιότητα. Δεκαέξι ἱερεῖς μας ἀπεβίωσαν καί εἶναι πλέον μετά τοῦ Κυρίου στόν Οὐρανό ἀναπαυόμενοι στήν αἰώνια  εἰρήνη Του. Αἰωνία ἡ μνήμη αὐτῶν!

    3.         Μέ ἰσχυρή πρωτοβουλία τοῦ Πατριάρχου μας, μιά πολύ σημαντική συνάντηση γιά ὁλόκληρη τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἔλαβε χώρα τόν παρελθόντα Μάρτιο στήν Κωνσταντινούπολη. Ἀπό τίς 6 ὡς 9 Μαρτίου, τ.ἔ., οἱ Προκαθήμενοι τῶν Ὀρθοδόξων Αὐτοκεφάλων Ἐκκλησιῶν, ἕκαστος συνοδευόμενος ἀπό δύο Ἱεράρχες, συνήχθησαν στό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο μας.

    Ἡ ἱερά αὐτή Σύναξη μετά τριήμερες συζητήσεις καί διαβουλεύσεις κατέληξε στήν  ὁμόφωνη ἀπόφαση τῶν ἀνά τόν κόσμο Ὀρθοδόξων Αὐτοκεφάλων Ἐκκλησιῶν νά συγκληθῇ Μεγάλη καί Ἱερά Σύνοδος αὐτῶν στήν Κωνσταντινούπολη τήν Ἄνοιξη τοῦ ἔτους 2016. Ἡ Σύνοδος αὐτή ἡ ὁποία προετοιμάζεται ἤδη ἀπό τό ἔτος 1960, καί Θεοῦ θέλοντα θά συγκληθῇ τό 2016, θά ἀσχοληθῇ μέ μείζονα θέματα τά ὁποῖα ἀπασχολοῦν τήν σύγχρονη Ὀρθοδοξία.

    4.         Ὅπως εἶναι γνωστό, τόν παρελθόντα Μάϊο ἔλαβε χώρα μία ἱστορική συνάντηση μεταξύ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου καί τοῦ Πάπα Φραγκίσκου στά Ἱεροσόλυμα. Στό χρονικό διάστημα μεταξύ 25 καί 28 Μαΐου, ὁ Πατριάρχης καί ὁ Πάπας, στά πλαίσια τοῦ ἑορτασμοῦ τῆς 50ῆς ἐπετείου ἀπό τῆς συναντήσεως κατά τό 1964 τῶν τότε Προκαθημένων τῶν δύο Ἐκκλησιῶν Πατριάρχου Ἀθηναγόρου καί Πάπα Παύλου ΣΤ΄,  εἶχαν τήν εὐκαιρία νά συναντηθοῦν τέσσερις φορές ἐντός δύο ἡμερῶν στήν Ἁγία Πόλη Ἱερουσαλήμ. Οἱ συναντήσεις ὑπῆρξαν ἐγκάρδιες καί εἰλικρινεῖς, μέ ἔμφαση στήν ἀνάγκη  δημιουργικῆς συνεχίσεως τοῦ εἰλικρινοῦς διαλόγου μεταξύ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί τῆς Ρωμαιο-Καθολικῆς Ἐκκλησίας, καί στήν ἐνίσχυση τῶν προσπαθειῶν γιά συμβολή στήν λύση τῶν πολύ σοβαρῶν προβλημάτων εἰρήνης καί συμφιλιώσεως, ἰδιαιτέρως στήν περιοχή τῆς Μέσης Ἀνατολῆς.

    5.         Κατά τήν διάρκεια τῶν δύο τελευταίων ἐτῶν, ὁ Θεός μᾶς ἔδωσε τήν εὐκαιρία νά ὁλοκληρώσουμε μία πολύ δύσκολη προσπάθεια, ἡ ὁποία διήρκησε 14 χρόνια! Ἀναφέρομαι στόν Ἱερό Ναό μας τοῦ Ἁγίου Νικολάου στό Ground Zero τοῦ Μανχάτταν τῆς Νέας Ὑόρκης. Μέ τήν χάρη τοῦ Θεοῦ, ἡ ἀνοικοδόμηση ἤ μᾶλλον ἡ ἀνάσταση τοῦ Ναοῦ αὐτοῦ ὁ ὁποῖος κατεστράφη τήν 11ην Σεπτεμβρίου 2001, θά ἀρχίσῃ ἐντός τῶν ἑπομένων δύο μηνῶν. Θά ἔχουμε τήν δυνατότητα, στίς συνεδριάσεις μας ἐδῶ, νά ἐπανέλθουμε στό σπουδαῖο αὐτό θέμα καί νά συζητήσουμε περί τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Ἁγίου Νικολάου ὡς ἐνοριακῆς Ἐκκλησίας καί, ταυτοχρόνως, ὡς Ἐθνικοῦ καί μάλιστα Παγκοσμίου Προσκυνήματος, τό ὁποῖο μέ τήν παρουσία του θά προβάλῃ τήν Ὀρθοδοξία σέ ἑκατομμύρια ἀνθρώπων κάθε μήνα.

    Γ

    Καί τώρα, ἐπιτρέψατέ μου νά συνεχίσω μέ τήν παρουσίαση ὁρισμένων σκέψεων καί προτάσεων σχετικῶν πρός τό θέμα τῆς παρούσης 42ας Κληρικολαϊκῆς Συνελεύσεώς μας: Ἡ  Ὀρθόδοξη Χριστιανική Οἰκογένεια: Κατοικητήριο τοῦ Χριστοῦ καί Μαρτυρία τοῦ Εὐαγγελίου Του.

    Δέν ἔχει περάσει πολύς χρόνος ἀπό τήν ἐποχή κατά τήν ὁποία ἡ λέξη οἰκογένεια ἀνακαλοῦσε μία συγκεκριμένη εἰκόνα στό νοῦ τῶν περισσοτέρων Ἀμερικανῶν. Στή νοητή αὐτή εἰκόνα ἀντικρύζαμε ἕναν ἄνδρα καί μία γυναίκα, ὄχι ἁπλῶς νά ζοῦν μαζί ἀλλά νά ζοῦν ἑνωμένοι μέ νομίμους δεσμούς καί στίς  περισσότερες περιπτώσεις μέ θρησκευτική τελετή σέ ἕνα ἰσόβιο δεσμό οἰκογενειακῆς ἀφοσιώσεως καί βαθειᾶς ἀμοιβαίας ἀγάπης. Ἀντικρύζαμε παιδιά, συνήθως περισσότερα ἀπό ἕνα ἤ δύο, τά ὀποῖα ἀνῆκαν στούς δύο γονεῖς ἐκ γεννήσεως ἤ υἱοθεσίας. Γιά πολλούς ἀπό μᾶς στό οἰκογενειακό αὐτό πορτραῖτο περιλαμβάνονταν ἕνα ἡ περισσότερα μέλη τῆς προγενέστερης γενεᾶς, μία γιαγιά καί/ἥ ἕνας παππούς οἱ ὁποῖοι ζοῦσαν στό σπίτι τοῦ ἐνηλίκου υἱοῦ ἤ τῆς θυγατέρας καί ὄχι σέ κάποια κοινότητα συνταξιούχων ἤ σέ οἶκο εὐγηρίας.

    Στίς ἡμέρες μας, ὑπάρχει στήν κοινωνία μας ἕνα κίνημα τό ὁποῖον ἐπιχειρεῖ νά ἀλλάξῃ τελείως αὐτή τήν εἰκόνα. Ἀκοῦμε γιά τήν λεγόμενη μοντέρνα οἰκογένεια, φράση πού σημαίνει τά πάντα καί ὁ,τιδήποτε. Φαίνεται, ὅτι σέ πολλές περιπτώσεις δύο ὁποιοιδήποτε ἄνθρωποι οἱ ὁποῖοι ζοῦν ὑπό τήν ἰδία στέγη θεωροῦνται οἰκογένεια ἀσχέτως ἄν ἔχουν συνδεθῆ μέ γάμο ἤ ὄχι, καί ἀσχέτως ἄν ἔχουν ἤ δέν ἔχουν παιδιά μαζί. Συνεπῶς, ἡ ἔννοια τῆς οἰκογενείας εὑρίσκεται ὑπό μεγάλη πίεση, διότι αὐτή καθ’ ἑαυτήν ἡ ταυτότητα καί μοναδικότητά της ὑφίσταται διάβρωση ἀπό τήν μεγάλη ἀλλαγή τοῦ κοινοῦ αἰσθήματος. Ἐάν ὁ οἱοσδήποτε καί ὁ,τιδήποτε ἀποτελοῦν οἰκογένεια, τότε κανείς δέν εἶναι οἰκογένεια ὑπό ὁποιαδήποτε ἔννοια.

    Ἡ οἰκογένεια τοῦ σήμερα πιέζεται καί κατ’ ἄλλον τρόπο. Οἱ ἀπαιτήσεις τῆς συγχρόνου ζωῆς ἀποδυναμώνουν τούς δεσμούς μεταξύ τῶν μελῶν τῆς οἰκογενείας, μεταξύ γονέων καί παιδιῶν, μεταξύ ἀδελφῶν, μεταξύ παππούδων καί ἐγγονῶν. Οἱ οἰκονομικές δυσκολίες ἀπαιτοῦν τήν ἀπουσία ἀπό τό σπίτι ἀμφοτέρων τῶν γονέων λόγῳ ἐργασιακῶν ἀναγκῶν ὅλο καί περισσοτέρων ὡρῶν τῆς ἡμέρας, κάθε ἡμέρα, κάθε ἑβδομάδα. Ἡ συνεχιζομένη ὑπογεννητικότητα ἔχει ὡς ἀποτέλεσμα τά παιδιά τῆς οἰκογενείας νά μή μποροῦν νά ἔχουν παιδιά συνομήλικά των ἐντός τῆς οἰκογενείας καί τῶν οἰκογενειῶν πού μένουν κοντά, ὥστε νά καλύψουν τήν ἀνάγκη συντροφικότητος. Τό ἀποτέλεσμα εἶναι τά ὀργανωμένα ἀθλήματα καί οἱ δραστηριότητες μακρυά ἀπό τό σπίτι νά γίνονται γενικός κανόνας. Οἱ ἀθλητικές δραστηριότητες ἀπορροφοῦν καί ἀπασχολοῦν τά παιδιά μακρυά ἀπό τό σπίτι τους γιά συνεχῶς καί περισσότερες ὧρες κάθε ἑβδομάδα. Πόσες ἐκ τῶν οἰκογενειῶν μας διαπιστώνουν ὅτι τά πρωϊνά τῆς Κυριακῆς κυριαρχοῦνται ἀπό ἄλλες δραστηριότητες ἐκτός τῆς συμμετοχῆς στήν Θεία Λειτουργία καί τό Κατηχητικό Σχολεῖο!

    Τό κύριο ἔργο τῶν γονέων, δηλαδή ἡ διαμόρφωση τοῦ χαρακτῆρος καί τῶν δεξιοτήτων στά παιδιά παραδίδεται στούς προπονητές καί τούς δασκάλους. Προσθέσατε σ’ αὐτό καί τήν κυριαρχία ὅλων τῶν εἰδῶν ὀθόνης στή σύγχρονη ζωή τῶν ἀνθρώπων: ὀθόνη τηλεοράσεως, ὑπολογιστῶν, iPads καί iPods, ταμπλετῶν καί ἔξυπνων τηλεφώνων – smartphones. Ἡ μοντέρνα κουλτούρα μοιάζει μέ κουλτούρα «προσώπου μέσα σέ κουτί» (face in a box) κάθε ὥρα τῆς ἡμέρας καί τῆς νύκτας. Οἱ ἄνθρωποι δέν κοιτάζουν πλέον τά πρόσωπα ὁ ἕνας τοῦ ἄλλου. Κοιτάζουν τίς διάφορες ὀθόνες, ἀπορροφημένοι καί ὑπνωτισμένοι. Καί τί μποροῦμε νά ποῦμε γιά τήν ἀντικατάσταση τοῦ διαλόγου καί τῆς ἐπικοινωνίας πρόσωπο μέ πρόσωπο ἀπό τήν ἀποστολή μηνυμάτων μέσῳ texting;

    Μελετῶντας τίς παραπάνω ἀναφερθεῖσες συνθῆκες, μποροῦμε νά κατανοήσουμε τόν λόγο γιά τόν ὁποῖο ἔχουμε σήμερα στήν Ἀμερική, ἀλλά καί σέ πολλές ἄλλες χῶρες, τό ὑψηλό καί τρομακτικό ποσοστό διαζυγίων, σχεδόν 50%, τόν γάμο μεταξύ ἀτόμων τοῦ ἰδίου φύλου καί τό φαινόμενο τῆς μονογονεϊκῆς οἰκογενείας – πλέον τῶν 20 ἑκατομμυρίων παιδιῶν στήν Ἀμερική ζοῦν σέ οἰκογένειες ἑνός γονέως. Συνεπῶς, δέν εἶναι παράλογο ὅτι  ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος διερωτᾶται ὄχι μόνον Τί εἶναι ἡ οἰκογένεια, ἀλλά καί Γιατί ὑπάρχει ἡ οἰκογένεια;

    Δ

    1.         Στό ἐρώτημα αὐτό, ἡ Ἐκκλησία μας, βασιζομένη στήν Ἁγία Γραφή, τίς Οἰκουμενικές Συνόδους, καί τήν ἐπί 2000 ἔτη Παράδοσή της δίδει ἀπάντηση μέ στεντόρεια φωνή: ἡ οἰκογένεια εἶναι θεϊκός θεσμός, ἀποτελεῖ εἰδική δημιουργία τοῦ Θεοῦ, εἶναι θεσμός ὁ ὁποῖος φέρει τό ἅγιο Ὄνομά Του καί τήν αὐθεντικότητά Του. Ὁ Ἅγιος Ἀπόστολος Παῦλος ἐκφράζει αὐτήν ἀκριβῶς τήν ἄποψη ἀπευθυνόμενος πρός τούς Χριστιανούς τῆς Ἐφέσου (Ἐφεσ. 3:14-19). Λέγει πρός αὐτούς: Γι’ αὐτόν τόν λόγο γονατίζω προσευχόμενος  πρός τόν Πατέρα τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ ἀπό τόν Ὁποῖο πᾶσα οἰκογένεια στόν οὐρανό καί στή γῆ παίρνει τό ὄνομα (Ἐφεσ. 3:14—15).

    Αὐτό πού λέγει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ἐδῶ εἶναι τό ἑξῆς: Ἡ οἰκογένεια εἶναι ἕνας θεσμός θεϊκῆς προελεύσεως καί χαρακτῆρος. Δέν εἶναι ἁπλῶς μία κοινωνική συμφωνία ἡ ὁποία πηγάζει ἀπό τίς ἀπαιτήσεις τῶν γηΐνων ὑποθέσεων. Ἐκ Θεοῦ ὀνομάζεται κάθε οἰκογένεια ἐν οὐρανῷ καί ἐπί τῆς γῆς. Ἡ οἰκογένεια ἀποτελεῖ δυναμική μικροκοσμική ἔκφραση τῆς πατρικῆς φροντίδος τοῦ Θεοῦ γιά ὁλόκληρη τήν ὑφήλιο. Ἑπομένως, ἐάν ἡ ἔννοια καί τό ὄνομα τῆς οἰκογενείας προέρχεται ἀπ’εὐθείας ἀπό τόν Θεό Πατέρα, πρόκειται περί πράγματος ἱεροῦ. Μιά τέτοια ὑπέροχη λέξη, ἡ λέξη οἰκογένεια, δέν πρέπει νά χρησιμοποιεῖται με ἐλαφρότητα, οὔτε νά ἐπαναπροσδιορίζεται συύμφωνα πρός ὁποιαδήποτε ἰδιοτροπία ἠθικῆς ἤ κοινωνικῆς προσαρμογῆς.

    2.         Παρουσιάζοντας τήν οἰκογένεια ὡς εἰκόνα τοῦ θεϊκοῦ πρωτοτύπου, ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ἀκολουθεῖ τήν διδασκαλία τῶν Ἁγίων Γραφῶν, τόσο τῆς Παλαιᾶς ὅσο καί τῆς Καινῆς Διαθήκης. Ἡ ἀρχή τῆς οἰκογενείας ἐπί τῆς Γῆς περιγράφεται  στήν Γένεση, τό πρῶτο βιβλίον τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. Σύμφωνα μέ τήν Γένεση, ὁ Θεός διά τῆς δημιουργικῆς πράξεώς Του ἐδημιούργησε τόν πρῶτο ἄνδρα καί τήν πρώτη γυναίκα ὡς ἴσους οἱ ὁποῖοι ἰσορροποῦν καί ὁλοκληρώνουν ἀλλήλους ὡς ἕνα σῶμα καί ἀποτελοῦν τήν πρώτη οἰκογένεια ἐπί τῆς Γῆς. Ὁ Θεός τούς ἔδωσε κατοικία καί σημαντικό ἔργο στόν Κῆπο της Ἐδέμ. Τούς ἐχάρισε τήν θεία δύναμη τῆς δημιουργίας ζωῆς, ἔτσι ὥστε ἀπό κοινοῦ νά μποροῦν νά χαίρονται τά τέκνα των τά ὁποῖα θά ἐδημιουργοῦντο κατ’ εἰκόνα των. Ἐν ἀγάπῃ καί ἁρμονίᾳ, ἡ πρώτη οἰκογένεια βρῆκε τήν χαρά, μεταξύ τῶν μελῶν της.

    Ὁρισμένοι θά ποῦν ὅτι ἐδῶ πρόκειται γιά μιά ἁπλοϊκή εἰκόνα τῆς οἰκογενείας. Θημηθεῖτε, ὅμως, ὅτι ἡ Ἁγία Γραφή ἐπίσης δείχνει ὅτι ἡ οἰκογένεια μπορεῖ νά καταστῇ πεδίο φοβερῶν τραγωδιῶν καί ἐγκλημάτων. Στό ἴδιο βιβλίο τῆς Γενέσεως ἀναφέρεται ἡ πρώτη δολοφονία ἐπί γῆς, καί αὐτό τό φοβερό ἔγκλημα συνέβη ἐντός τῆς πρώτης οἰκογενείας μέ τούς δύο γιούς τοῦ Ἀδάμ καί τῆς Εὔας, ὅταν ὁ Κάϊν δολοφόνησε τόν ἀδελφό του Ἄβελ! (Γέν. 4:1-16). Δέν χρειάζεται νά ἀναφέρουμε τήν ὕπουλη  συνωμοσία τοῦ Ἰακώβ καί τῆς μητέρας του Ρεβέκκας ἐναντίον τοῦ ἀδελφοῦ του Ἠσαῦ, ἤ τήν περίπτωση τοῦ Ἰωσήφ ὁ ὁποῖος ἐπωλήθη ὡς δοῦλος ἀπό τούς ἴδιους τούς ἀδελφούς του (Γέν. 37:1-36).

    Αὐτά τά ἰσχυρά στοιχεῖα ἐπιβεβαιώνουν μᾶλλον τό  ἀναμφισβήτητο γεγονός ὅτι ἡ οἰκογένεια εἶναι θεϊκός θεσμός. Διότι αὐτό τό ὁποῖο ἔχει τήν μεγαλύτερη δυνατότητα γιά τό καλό, ἔχει ἐπίσης λόγω κακῆς χρήσεως καί τήν μεγαλύτερη δυνατότητα γιά το κακό. Ἡ ἱερή ἐμπιστοσύνη ἡ ὁποία ἑνώνει τήν οἰκογένεια μπορεῖ νά καταστῇ εὐκαιρία γιά τεράστιο κακό, ὅταν ἡ ἐμπιστοσύνη αὐτή κακοποιηθῇ ἀπό γονέα ἤ τέκνο ἤ ἀδελφό. Ἀλλά οἱ εὐμενεῖς δυνατότητες τῆς οἰκογενειακῆς ζωῆς εἶναι τόσο μεγάλες ὥστε, ἀκόμη καί ὑπό συνθῆκες τραυματισμοῦ τῆς οἰκογενείας, οἱ προφῆτες τοῦ Ἰσραήλ διεῖδαν μιάν εἰκόνα θεϊκῆς θεραπευτικῆς ἀγάπης πρός τήν τραυματισθεῖσα οἰκογένεια.

    3.         Ἐντούτοις, στήν Καινή Διαθήκη βλέπουμε πολύ περισσότερο τήν τεράστια ἔμφαση στόν θεσμό τῆς οἰκογενείας. Μεταξύ ἄλλων παραδειγμάτων, ὁ Ἀπόστολος Παῦλος μιλῶντας περί τοῦ Χριστιανικοῦ γάμου καί τῆς οἰκογενείας λέγει ὅτι ὁ δεσμός τοῦ συζύγου μετά τῆς συζύγου του εἶναι ἀνάλογος τοῦ δεσμοῦ τοῦ Χριστοῦ μετά τῆς Ἐκκλησίας, καί ὅτι ἡ ἀμοιβαία ἀγάπη μεταξύ τοῦ συζύγου καί τῆς συζύγου του θά πρέπει νά εἶναι ὁμοία τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ γιά τήν Ἐκκλησία Του γιά τήν ὁποία προσέφερε τόν Ἑαυτό Του ἀκόμη καί εἰς θάνατον (Ἐφεσ. 5:21-33).

    Τό ὑπέροχο παράδειγμα γιά τήν πραγματικότητα τῆς οἰκογενείας ὡς ἱερώτατου καί μοναδικοῦ θεσμοῦ εἶναι ὁ Ἴδιος ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός. Κατά τήν Σάρκωσή Του γγενήθηκε ἐντός οἰκογενείας. Προστατεύθηκε ὡς νεογέννητο βρέφος ἀπό τήν οἰκογένειά Του ἔναντι τῶν δολοφονικῶν σχεδίων τοῦ Βασιλέως Ἡρώδου. Ἔζησε 30 πλήρη ἔτη ἐκ τῶν συνολικῶν 33 ἐτῶν τῆς ζωῆς Του ἐπί τῆς γῆς στήν οἰκογένειά Του στή Ναζαρέτ, καί ὄχι στήν ἔρημο.  Ἔκανε τό πρῶτο Του θαῦμα, τό ὁποῖον ἀναφέρεται στήν ἀρχή τοῦ Εὐαγγελίου τοῦ Ἰωάννου ἐν Κανᾷ τῆς Γαλιλαίας, μεταβάλλοντας τό νερό σέ κρασί γιά νά στηρίξῃ καί νά ἐνισχύσῃ τόν ἑορτασμό ἑνός νέου γάμου, τῆς δημιουργίας μίας νέας οἰκογενείας. Καί, ὅπως ἀναφέρεται, καί πάλιν στό Εὐαγγέλιο τοῦ Ἰωάννου, οἱ πολύ λίγες λέξεις τίς ὁποῖες εἶπε ὁ Ἰησοῦς καρφωμένος ἐπί τοῦ Σταυροῦ τίς τελευταῖες στιγμές Του πρίν ἐκπνεύσει, ἦταν λέξεις οἱ ὁποῖες δημιούργησαν μιάν νέα οἰκογένεια δίδοντας τόν μαθητή Του Ἰωάννην ὡς υἱόν στήν Ἁγία Μητέρα Του καί δίδοντας τήν Θεοτόκο ὡς μητέρα στόν Ἰωάννη. Πρόκειται περί γεγονότος συγκλονιστικῆς καί ἀσυλλήπτου ὡραιότητος, ὅταν ὁ Ἰησοῦς σέ κατάσταση ἀγωνίας, μόλις δυνάμενος νά ἀρθρώσῃ λἐξεις ἀκόμη καί νά ἀναπνεύσῃ καταβάλλοντας μιά τεράστια προσπάθεια προσέφερε τήν εὐλογία μίας ἀνακαινισμένης οἰκογενειακῆς ζωῆς γιά τήν προσφιλεστάτη Του Μητέρα τήν Θεοτόκο καί τόν ἀγαπημένο μαθητή Του καί Ἀπόστολο Ἰωάννη:  Ἴδε ἡ Μήτηρ σου. Ἴδε ὁ υἱός σου! Ἀπολύτως βαρυσήμαντοι καί ἐκπληκτικοί θεϊκοί λόγοι οἱ ὁποῖοι θεμελιώνουν γιά πάντα ἀληθινές καί ἱερές οἰκογενειακές σχέσεις (Ἰωάν. 19:26-27).

    Ε

    1.         Ἡ θεϊκή προέλευση τῆς οἰκογενείας ὡς θεσμοῦ καί ἡ ἀπόλυτη καί ἀνέκκλητη καθαγίασή της ὑπό τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὄχι μόνον διά τῶν λόγων Του ἀλλά ἐπίσης καί διά τῶν ἔργων Του καί τοῦ προσωπικοῦ παραδείγματός Του, ἀποτελοῦν τήν τέλεια ἀντίληψή μας γιά τό τί πράγματι εἶναι ἡ οἰκογένεια.

    Ὀφείλουμε, λοιπόν, νά ἔχουμε πλήρη συνείδηση τῆς ὑπέρτατης ἀξίας καί ἀναντικατάστατης φύσεως τῆς οἰκογενείας. Ὀφείλουμε νά εἴμεθα πλήρως ἐνήμεροι γιά τό ὅτι ἡ οἰκογένεια ἀνήκει στά μοναδικά στοιχεῖα τοῦ σύμπαντος, διότι δημιουργήθηκε κατ’ εὐθείαν ἀπό τόν Ἴδιο τόν Θεό καί διότι προσωπικῶς μετέσχε σ’ αὐτήν ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ὁ σαρκωθείς Θεός κατά τήν ἐπί γῆς παρουσία Του. Ἡ ἐνημέρωση καί συνειδητοποίηση ἐκ μέρους μας τῆς ἱερότητος τῆς οἰκογενείας ἀποτελεῖ ἀντίδοτο ἐναντίον τῆς συνεχοῦς δηλητηριάσεως τοῦ θεσμοῦ τῆς οἰκογενείας στίς ἡμέρες μας ἀπό παντός εἴδους θεωρίες καί συμπεριφορές.

    Ἐντός αὐτοῦ τοῦ πλαισίου, θεωροῦμε τήν Χριστιανική Ὀρθόδοξη Οἰκογένεια κατοικητήριο τοῦ Χριστοῦ καί μαρτυρία τοῦ Εὐαγγελίου Του.

    2.         Ὄντως, ἡ Ὀρθόδοξη Χριστιανική Οἰκογένεια ἀποτελεῖ οἶκον Χριστοῦ, μόνιμη διαμονή Του, καί κατοικητήριό Του. Ἀσφαλῶς συναντοῦμε τόν Κύριο στήν Ἐκκλησία, ἰδιαιτέρως στήν λατρεία μας ἐκεῖ καί μέσῳ τῆς συμμετοχῆς μας στά Ἅγια Μυστήρια. Ἀλλά ἡ Ὀρθόδοξη Χριστιανική οἰκογένειά μας εἶναι ἐπίσης κατοικητήριος τόπος γιά Ἐκεῖνον. Καί εἶναι Κατοικητήριο τοῦ Χριστοῦ λόγῳ τῆς βαθείας πίστεώς της σέ Ἐκεῖνον, πίστεως ἡ ὁποία μεταδίδεται ἀπό γενεά σέ γενεά στήν γενεαλογική ἱστορία ἑκάστης οἰκογενείας. Ἡ Ὀρθόδοξη Χριστιανική οἰκογένεια εἶναι κατοικητήριο τοῦ Χριστοῦ μέ τό νά ἔχῃ τήν προσευχή πρός Αὐτόν μόνιμο χαρακτηριστικό τῆς ζωῆς της, κάτι τόσο ἀπαραίτητο καί ζωτικό ὅσο ἡ ἀναπνοή καί ἡ τροφή.

    Ἡ οἰκογένεια εἶναι Κατοικητήριο τοῦ Χριστοῦ διότι καλλιεργεῖ καί συνεχῶς αὐξάνει τήν ἀγάπη ἀνάμεσα στά μέλη της, ἀγάπη ἡ ὁποία ἐκπηγάζει ἀπό τήν πηγή τῆς ἀγάπης, τόν Ἴδιο τόν Ἰησοῦ.

    Εἶναι κατοικητήριο τοῦ Χριστοῦ διότι καθημερινῶς ἀκούει τούς λόγους Του οἱ ὁποῖοι ἔχουν ἀποθησαυρισθεῖ στήν Ἁγία Γραφή, τήν πηγή τῆς ἀπόλυτης ἀλήθειας. Ἡ Ὀρθόδοξη οἰκογένεια εἶναι κατοικητήριο Χριστοῦ διότι τά μέλη της συνεχῶς μεταμορφοῦνται καί ἀναπτύσσονται πνευματικῶς μέ τήν ἐγκατοίκησή Του μεταξύ των καί τήν δύναμή Του ἡ ὁποία καθαγιάζει καί ἀναγεννᾶ.

    3.         Ἡ Ὀρθόδοξη Χριστιανική οἰκογένεια ὡς κατοικητήριο τοῦ Χριστοῦ γίνεται ἄρωμα, γίνεται εὐωδία Χριστοῦ ὅπως θαυμάσια εἶπε ὁ Ἀπόστολος Παῦλος στούς Κορινθίους (Κορ. Β΄ 2:15.) Φαντασθεῖτε κάθε Ὀρθοδοξο σπίτι νά γεμίζῃ μέ τό ἄρωμα τοῦ Χριστοῦ, νά εἶναι ἕνα σπίτι γεμᾶτο μέ τἠν εὐωδία Του. Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ἀναπτύσσει αὐτή τήν ἐξαίσια εἰκόνα, λέγοντας ὅτι μιά τέτοια πνευματική εὐωδία Χριστοῦ διαχέεται, βγαίνει πρός τά ἔξω, φθάνει σέ πιστούς καί ἀπίστους, δικαίους καί ἁμαρτωλούς  (Κορ. Β΄ 2:16). Ἔτσι, ἡ Ὀρθόδοξη Χριστιανική οἰκογένεια γίνεται αὐτομάτως ὄχι μόνο κατοικητήριο τοῦ Χριστοῦ ἀλλά καί μαρτυρία τοῦ Εὐαγγελίου Του. Καθίσταται, δέ, μαρτυρία ὄχι μόνο καθ’ ἑαυτήν λόγῳ τῆς Χριστιανικῆς παρουσίας της, ἡ ὁποία ὡς ἕνα συναρπαστικό πνευματικό ἄρωμα διαχέεται πρός ὅλες τίς κατευθύνσεις, ἀλλά, ἐπίσης καί διά τῆς δραστηριοποιήσεώς της σέ ἔργα τά ὁποῖα ἀποσκοποῦν στήν διάδοση τοῦ Εὐαγγελίου, στή μετάδοσή του καί σέ ἄλλους ἀνθρώπους. Πρέπει νά ἀποτελῇ ἀναπόσπαστο μέρος τοῦ καθημερινοῦ προγράμματος τῆς οἰκογενείας, τό καθῆκον διαδόσεως τοῦ Εὐαγγελίου στούς ἀνθρώπους μέ κάθε τρόπο. Αὐτό δέν ἀποτελεῖ ἁπλῶς πράξη πίστεως, ἀλλά ἐπίσης καί πράξη εὐεργεσίας πρός τούς ἀνθρώπους μέ τούς ὁποίους ἐρχόμεθα σέ ἐπαφή. Ἡ Ὀρθόδοξη οἰκογένεια, προσφέροντας διά τῶν μελῶν της τό Εὐαγγέλιο, λόγοις καί ἔργοις, καθίσταται ἀποστολική οἰκογένεια ἡ ὁποία συνεχίζει στόν 21ον αἰώνα τό ἔργον τοῦ εὐαγγελισμοῦ τό ὁποῖον ἄρχισαν οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι εἰκοσιένα αἰῶνες πρίν.

    4.         Μποροῦμε εὔκολα νά κατανοήσουμε ὅτι ἔχοντας ὑπ’ὄψιν τήν παροῦσα κρίση τῆς οἰκογενείας, ὡς θεσμοῦ θεϊκῆς προελεύσεως, καί τίς συναφεῖς προκλήσεις, ἄν ὄχι ἐπιθέσεις ἐναντίον της, τό θέμα μας Ἡ Ὀρθόδοξη Χριστιανική Οἰκογένεια: Κατοικητήριο τοῦ Χριστοῦ καί Μαρτυρία τοῦ Εὐαγγελίου Του ἀποκτᾶ τεράστια σημασία. Τώρα ἡ κρίσιμη ἐρώτηση εἶναι ἡ ἑξῆς: Πῶς μποροῦμε νά διασώσουμε καί νά διατηρήσουμε, νά ἀναπτύξουμε καί νά ἐνδυναμώσουμε αὐτή τήν ὑπέροχη εἰκόνα τῆς Ὀρθοδόξου Χριστιανικῆς Οἰκογενείας; Πῶς μποροῦμε νά καταστήσουμε αὐτή τήν εἰκόνα κυριαρχοῦσα εἰκόνα στίς οἰκογένειες; Ἡ Κληρικολαϊκή μας Συνέλευση παρέχει τήν δυνατότητα γιά συζήτηση καί ἀπαντήσεις στά ἀνωτέρω ἐρωτήματα, καί γιά τήν ὑποβολή εὐφυῶν προτάσεων, δημιουργικῶν ἰδεῶν καί ρεαλιστικῶν προγραμμάτων.

    ΣΤ

    Ἐπιτρέψατέ μου, στό σημεῖο αὐτό, νά κλείσω μέ τήν κατάθεση δύο προτάσεων:

    1.         Στήν 35η Κληρικολαϊκή Συνέλευσή μας τό ἔτος 2000, ἐδῶ στήν Φιλαδέλφεια, 14 χρόνια πρίν, ἀπηύθυνα στούς τότε συμμετέχοντας ἔκκληση γιά τήν δημιουργία Κέντρου γιά τήν Φροντίδα τῆς Οἰκογενείας (Center for the care of the Family). Τό ζήτημα ἦτο νά ὑπάρξῃ ἕνα πλήρως ἀνεπτυγμένο κέντρο γιά νά διαχειρίζεται οἰκογενειακά θέματα ἐπί μίας καλῶς ὀργανωμένης ἐπιστημονικῆς βάσεως καί ταυτοχρόνως νά ὑποστηρίζῃ ποιμαντικῶς τίς οἰκογένειες πού ἀντιμετωπίζουν δυσκολίες παντός εἴδους. Γιά διαφόρους λόγους, ἡ ἀνωτέρω πρόταση τήν ἐποχή ἐκείνη δέν πραγματοποιήθηκε. Ἔτσι, παραμείναμε μέ τήν τότε ὑπάρχουσα στοιχειωδέστατη Ἀρχιεπισκοπική Ὑπηρεσία ἡ ὁποία ἠσχολεῖτο μέ θέματα τῆς Οἰκογενείας ὑπό τόν τίτλον Διεκκλησιαστικοί /Διαθρησκειακοί Γάμοι καί τῆς ὁποίας ὑπεύθυνος ἦτο ἕνα μόνο πρόσωπον, ὁ Αἰδ. Π. Κυριᾶκος Ἰωαννίδης, ἄνευ κάποιου βοηθοῦ. Ἀπό τό 2000, καί μέσῳ συνεχῶν προσπαθειῶν, ἕνα στοιχειῶδες κέντρον οἰκογενείας προσετέθη τό ἔτος 2005 τό ὁποῖο διηύθυνε ὁ Αἰδ. Π. Κωνσταντῖνος Σιταρᾶς ἐπίσης ἄνευ κάποιου βοηθοῦ. Τά ἑπόμενα ἔτη, ὑπό τήν νέα ὀνομασία: Τμῆμα Γάμου καί Οἰκογενειῶν Κέντρο γιά τήν Φροντίδα τῆς Οἰκογενείας, προσετέθησαν μερικοί βοηθοί καί δημιουργήθηκε ἕνας σημαντικός ἀριθμός δραστηριοτήτων πρός τήν οἰκογένεια.  Εἴμεθα εὐγνώμονες γιά τό ἔργο τῶν Αἰδ. π. Σιταρᾶ καί Ἰωαννίδου, τῶν βοηθῶν τους καί τῶν διαφόρων ἐθελοντῶν, ἀλλά αὐτό τό ὁποῖο διαθέτουμε σήμερα δέν εἶναι ἀκόμη αὐτό τό ὁποῖο εἶχε προταθεῖ στήν Κληρικολαϊκή Συνέλευση τοῦ 2000. Ἑπομένως, ἐπανερχόμεθα στήν ἀρχική πρόταση μέ τό ἐρώτημα: Δέν ἔφθασε πλέον ὁ καιρός νά  σκεφθοῦμε καί πάλι γιά τήν δημιουργία ἑνός ἀρτίου Κέντρου γιά τήν Οἰκογενειακή Φροντίδα; Δέν μᾶς καλεῖ σήμερα ὁ Θεός νά δημιουργήσουμε ἕνα μεγάλο Κέντρο γιά τήν οἰκογένεια, τό ὁποῖο νά ἀνταποκρίνεται μετ’ ἐπιστήμης καί ἀγάπης στά τρέχοντα καί ἐπείγοντα οἰκογενειακά θέματα;

    2.         Ἡ δεύτερη πρότασή μου συνίσταται στό νά παρακληθοῦν οἱ Ἐπιτροπές τοῦ Ἀρχιεπισκοποῦ Συμβουλίου ἐν συνεργασίᾳ μετά τῶν ἀντιστοίχων Ἀρχιεπισκοπικῶν Τμημάτων νά ἀσχοληθοῦν κατά ἐπείγουσα προτεραιότητα μέ θέματα οἰκογενείας τά ὁποῖα χρήζουν ἐρεύνης, ἀναλύσεως καί προγραμματισμοῦ.  Ἡ Ὀρθόδοξη Χριστιανική Οἰκογένεια ὡς κατοικητήριο τοῦ Χριστοῦ καί ὡς μαρτυρία τοῦ Εὐαγγελίου Του συνιστᾶ τεράστια καί πολυσύνθετη  πραγματικότητα πού ἀντιμετωπίζει φοβερές προκλήσεις καί χρειάζεται  ἐπειγόντως ἐνδελεχῆ, ὑπεύθυνη καί στοργική προσοχή.

    Ὅταν ὁ Ἀπόστολος Παῦλος εἶπε στούς Ἐφεσίους, Τούτου χάριν κάμπτω τά γόνατά μου πρός τόν Πατέρα ἐξ οὖ πᾶσα πατριά ἐν οὐρανοῖς καί ἐπί γῆς ὀνομάζεται (Ἐφεσ. 3:14-15), προσέθεσε ὅτι ἔπραξε τοῦτο γιά νά προσευχηθῇ γι’ αὐτούς. Νά προσευχηθῇ ὁ Θεός νά κατοικῇ στίς καρδιές των μέσῳ τῆς πίστεως ὥστε ἐν ἀγάπῃ ἐρριζωμένοι καί τεθεμελιωμένοι ... γνῶναι τε τήν  ὑπερβάλλουσαν τῆς γνώσεως ἀγάπην τοῦ Χριστοῦ, ἵνα πληρωθῶσιν εἰς πᾶν τό πλήρωμα τοῦ Θεοῦ (Ἐφεσ. 3:17-19).

    Ἐδῶ πρόκειται γιά μιά πράγματι πρωτοφανῆ ἀλήθεια. Ὁ μέγας Ἀπόστολος Παῦλος ἄρχισε μέ τήν ἰσχυρή διαβεβαίωση  ὅτι ἡ οἰκογένεια κατάγεται κατ’ εὐθείαν ἐκ τοῦ Θεοῦ ὁ Ὁποῖος τῆς ἔδωσε καί τό ὄνομα. Συνέχισε μέ τήν προσευχή ὅτι ὁ Χριστός πού κατοικεῖ στίς καρδιές τῶν μελῶν τῆς οἰκογενείας νά τούς βοηθήσῃ νά γνωρίσουν τήν ἀγάπη Του ἡ ὁποία ὑπερβαίνει πᾶσαν γνῶσιν. Τελικῶς, πάντοτε γονατισμένος ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ Πατρός, ἔκλεισε τήν προσευχή του μέ τήν ἰκεσία τά μέλη τῆς Χριστιανικῆς οἰκογενείας  νά γεμίσουν μέ ὅλη τήν πληρότητα τοῦ Θεοῦ.

    Μέ τίς καρδιές μας γεμᾶτες εὐγνωμοσύνη πρός τόν Θεό, διαπιστώνουμε τώρα ὅτι ἡ Ὀρθόδοξη Χριστιανική Οἰκογένεια καί τά μέλη της δέν εἶναι μόνο κατοικητήρια τοῦ Χριστοῦ καί μαρτυρίες τοῦ Εὐαγγελίου Του, ἀλλά πέραν τούτου μποροῦν νά γεμίσουν μέ ὅλη τήν πληρότητα τοῦ Θεοῦ. Αὐτό ὑπερβαίνει κάθε εὐτυχία, κάθε ὄνειρο, κάθε εὐλογία, τά ὁποῖα ἡ ἀνθρώπινη καρδιά θά μποροῦσε νά ἐπιθυμήσῃ. Καί ὅμως, αὐτός εἶναι ὁ θαυμαστός καί ἀπώτερος προορισμός μας ὡς ἀνθρώπων: τό νά γεμίσουμε μέ ὅλη τήν πληρότητα τοῦ Θεοῦ, ὧ πρέπει πᾶσα δόξα τιμή καί προσκύνησις νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων.

    Document Actions